اگر باران ببارد به قلم ویدا چراغیان
پارت پنجاه و سوم :
به پشتی صندلی چرخانش تکیه داد و نگاهش را به شیشه ی بزرگ و تمیز اتاقش دوخت. کام دیگری از سیگارش گرفت و دود خاکستری اش را بیرون دمید. نگاهش به دوردست بود اما به جای ساختمانهای بلند و هیاهوی خیابان و آسمان غبار آلود شهر، ایرج را میدید که در یک عصر پاییزی دست دخترک هفت ساله اش را گرفته بود و به بهانه ی تجدید دیدار به تنها میراث پدرش که همان دکه ی فلافلی خیابان لاله زار بود پا گذاشته بود و با وقا

لطفا صبر کنید...

شادان
0پس بالاخره ایرج امضا کرد این قرارداد رو .. قشنگ مشخصه قراره شروع بدبختی هاش باشع..